Miracolo a Milano

Cud w Mediolanie

[b]"[film=32213]Cud w Mediolanie[/film]" [/b]zrealizowany trzy lata po [b]"[film=31897]Złodziejach rowerów[/film]"[/b] przez duet [person=44592]Vittorio de Sica[/person] - [person=53464]Cesare Zavattini[/person] świadczy o odwrocie włoskiego reżysera od czystego neorealizmu. Jest tym dla [person=44592]De Sici[/person], co[b] "[film=30934]Noce Cabirii[/film]" [/b]dla [person=31760]Federico Felliniego[/person] - problemy społeczne powojennych Włoch ustępują rzeczywistości sacrum i profanum, pobożności instytucjonalnej i ludowej, mieszance pogaństwa i religii. To, co w[b] "[film=31897]Złodziejach rowerów[/film]"[/b] de Sica jedynie zaznaczył na marginesie poprzez wprowadzenie postaci wróżbitki, w [b]"[film=32213]Cudzie w Mediolanie[/film]"[/b] wybucha z pełną, prostoduszną siłą. Mały Totò znaleziony w zagonie kapusty, a obdarzony łaską czynienia cudów, ratuje swych przyjaciół z opresji i sprawia, że ulatują na miotłach do nieba, zostawiając za sobą pałace bogaczy, lepianki żebraków i przepych Duomo. Nakręcony w 1951 roku film [person=44592]de Sici[/person] został nagrodzony Złotą Palmą wraz ze szwedzkim filmem [b]"[film=37893]Fröken Julie[/film]"[/b], ekranizacją dramatu Strindberga, w którym panna z arystokratycznych sfer zakochuje się w służącym. Tym żyła Europa początku lat 50.