Dersu Uzala

Dersu Uzała

Nagrodzony jak najsłuszniej w 1976 roku Oscarem za film nieanglojęzyczny utwór [person=12704]Akiry Kurosawy[/person] do dziś wzbudza zachwyt swą mistrzowską prostotą i pozostaje jednym z najbardziej oryginalnych dokonań genialnego reżysera. Kurosawa po wymuszonej przerwie w pracy spowodowanej finansową klęską filmu „[film=98866]Dodes'ka-den[/film]” i próbie samobójczej udowodnił triumfalnie swą wyjątkową pozycję w światowym kinie. Twórca „[film=31369]Siedmiu samurajów[/film]” był od dawna zafascynowany rosyjską kulturą. Adaptacja wspomnieniowych powieści Władimira Arsienjewa olśniewa surowym plastycznym pięknem, ale nie ma w niej ani za grosz łatwej ekscytacji dziką naturą. Historia przyjaźni carskiego oficera, owego Arsienjewa ([person=114423]Jurij Sołomin[/person]), badacza ussuryjskiej tajgi z początku XX wieku i jego przewodnika, tytułowego Uzały (wielka rola [person=114415]Maksima Munzuka[/person]) została ukazana bez cienia łatwego sentymentu. Utwór Kurosawy niepostrzeżenie zamienia się w refleksję nad okrutnymi paradoksami cywilizacji. Do historii kina przeszła olśniewająca sekwencja na tafli zamarzniętego jeziora. Nie ma w „[film=34074]Dersu Uzale[/film]” ani krzty kaznodziejstwa, są piękno, prawda i wielki mądry smutek.