Eureka

Argentyńczyk [person=394521]Lisandro Alonso[/person] płynnie przemieszcza się pomiędzy kilkoma epokami, gatunkami i konwencjami. Czarno-biały western (z [person=59941]Chiarą Mastroianni[/person] i [person=3060]Viggo Mortensenem[/person] w obsadzie), przypominający "[serial=37003]Miasteczko Twin Peaks[/serial]" lub najnowszy sezon "[serial=654010]Detektywa[/serial]", skąpany w czerwono-niebieskich światłach radiowozu współczesny kryminał, którego akcja rozgrywa się w rezerwacie Indian w Dakocie, i wreszcie zanurzona w latach 70. przypowieść o winie, karze i gorączce złota w amazońskiej dżungli. "[film=10034909]Eureka[/film]" skupia się na kwestii reprezentacji. Jej bohaterowie, rdzenni mieszkańcy obu Ameryk, zamknięci są w narzuconych im ramach, a ucieczką przed przesądzonym przez kolonizację (także artystyczną) losem jest nieustanny ruch, przemieszczenie w stronę tego, co nieuchwytne, radykalna przemiana. Tym procesom podlega także sam film, który nie przywiązując się do żadnej narracji, uwalnia od ich kategoryczności zarówno bohaterów, jak i widzów. To, co łączy wszystkie "części" "[film=10034909]Eureki[/film]", to hipnotyczny rytm, gęstość i uroda obrazów.