Zimny dom

Zimny dom

W szarym, zlodowaciałym domu kobieta kroi warzywa, które bardziej przypominają kamienie, a znudzona dziewczynka układa klocki. Matka i córka właściwie ze sobą nie rozmawiają, traktują się z obojętnością. Wszystko tu tonie w chłodzie i rutynie - również emocje, ukryte w milczeniu i powtarzalnych gestach. Aż pewnego dnia przez okno wpada promień słońca. Topi lód, niesie ciepło i nadzieję na zmianę. "Zimny dom" to poetycka animacja o trudnej rodzinnej relacji, dziecięcej tęsknocie i sile drobnych przebłysków światła w codziennej szarości.